Uw webmaster was al een aantal jaren aan het twijfelen over een bezoek aan Afrika, vooral omdat hij niet goed wist wat hij ter plekke mocht verwachten qua vervoer en veiligheid. Toen in de zomer van 2015 de laatste inzet van commerciële stoomtractie in Zuid-Afrika eindigde, was het voor uw webmaster duidelijk: de overige twee plaatsen (Hwange in Zimbabwe en Selebi Phikwe in Botswana) zou hij niet missen. Met name uit Selebi Phikwe daagden allerlei doemberichten op: de nikkel-kopermijnen draaiden met zwaar verlies en de sluiting leek nakend. Dankzij enkele collega-hobbyisten kon er contact worden opgenomen met het management van BCL (Bamangwato Concessions Ltd.), de eigenaar van de mijnen. We konden wel enkele dagen op bezoek komen, gratis zelfs en met de depotchef als zeer behulpzame gids.
We planden ons bezoek van 1 augustus t.e.m. 4 augustus 2016. Door de plotse proefrit met een Garratt in Bulawayo (zie Garratts in actie) werd ons bezoek uiteindelijk met een dag ingekort. Het leven bestaat uit keuzes maken... Al maar goed dat we bij het maken van die keuze niet wisten wat we ondertussen wel weten: nauwelijks 2 maanden na ons bezoek zou BCL de boeken noodgedwongen sluiten. De staat Botswana zag geen einde aan de tunnel voor dit staatsbedrijf en draaide de geldkraan dicht. Sindsdien wordt naarstig naar een overnemer gezocht, wat meteen de dubbele titel van deze reportage verklaart.
Dat er nog tot het einde met stoom werd gereden in deze mijn, was de verdienste van één man: depotchef Jacob Kgomo. Hij heeft zich vurig verzet tegen de instroom van diesels. Tijdens een gesprek met hem zei hij ons dat hij bleef knokken voor stoom, want "als hij het niet deed, wie in Afrika zou het anders doen". Het moet echt pijn hebben gedaan om de stomers samen met het bedrijf ten onder te zien gaan...